GERÇƏK GÜNAHKARDIR Qəribə əyyamdır, üz astar olmuş, Bazarda satan çox, amma alan yox. Mənim ürəyimdə indi yel vurub, Yengələr oynayır, çəpik çalan yox. Azadlıq qollarda bir kəmənd olub, İndi qarğalar da gülə bənd olub, Fələyin gərdişi tərs-avand olub, Gerçək günahkardır, amma yalan yox. Maşallah, çıxmışıq göyün seyrinə, Bilən yox bu işin şəri, xeyrinə. Qılan səcdə qılır tək öz xeyrinə Haqqa səcdə ilə namaz qılan yox. Bir ovuc torpaqdır hamının sonu, Sağ ikən bir kimsə düsünmür bunu. Hamımız acgözük, Allah xofunu Qəlbinə, ruhuna, vallah, salan yox. Ölülər diridir, dirilər ölü, İstidir dünyanın odundan külü. Doğru danışanın kəsilir dili Öldürən haqlıdır, indi ölən yox. 14 iyui, 1998. AĞIL BAŞQA, ÜRƏK BAŞQA Bir-birinə bənzəsə də, Yel başqadır, külək başqa. Ətri də xoş, rəngi də xoş Gül başqadır, çiçək başqa. Hər diki yoxuş bilmə, gəl, Hər meyi meyxoş bilmə, gəl. Hər uçanı quş bilmə, gəl Quş başqadır, böcək başqa. Hər dərdinə ortaq mənəm, Hər ağrını tən bölənəm, Sən çəkənsən, mən gələnəm Oəmi başqa, yedək başqa. Haqqın yolu-öz yolumdur, Əyilməyən düz yolumdur, Xeyirlə şər sağ - solumdur Şeytan başqa, mələk başqa. Bir diləyə mən calandım, Gah qazandım, gah talandım, Ömrüm boyu haçalandım Ağıl başqa, ürək başqa. Dilək oldu mənim adım, Pərvazlandı qol-qanadım, Ҫatmadı səbrim, inadım Әməl başqa, dilək başqa. 28 noyabr, 1998 ALLAHDAN QANAD İSTƏDİM (son variant) Allahdan qanad istədim, Allah mənə xəyal verdi. Bu qanadlı xəyal mənə Yaşamağa macal verdi. Allahdan fərəh istədim, Allah mənə kədər verdi. Bu kədərim, qədərimə Tamam başqa qədər verdi. Allahdan ağıl istədim, Allah mənə ürək verdi. Bu ürək mənim ömrümə Qəm üstündən qəm gətirdi. Allahdan dözüm istədim, Allah mənə qəzəb verdi. Mən Allahdan rəhm istədim, Mənə bollu əzab verdi. Mən Allahdan haqq istədim, Zülmünü gen-bol eylədi. Əzabların kotanına O, sinəmi yol eylədi. 1998-1999 AXI, DÜNYA FIRLANIR Vaxtın dəyirmanında daş əridi, qum oldu, Tarixə atdığıımız qayıtdı, lüzum oldu. Dünənin həqiqəti bu gün tərs yozum oldu, Niyə də yozulmasın, axı, dünya fırlanır. Çox ovlaqlar içində çox ovları ovladım, Aşıb-daşan arzumu mən artıq cilovladım. Mən atamı ötmüşəm, məni ötür övladım, Bu, belə də olmalı, axı, dünya fırlanır. Dünən düz sandığımı bu gün əyri sanıram. Bəzən olur, özümdən özüm oğurlanıram. Hər il başqa arzunun başına fırlanıram, Niyə də fırlanmayım, axı, dünya fırlanır... Çox əyilən görmüşəm, əyilməyən başları. Sular duruldu, gördük dibindəki daşları Ünvanmı dəyişdi dünənin alqışları; Niyə də dəyişməsin, axı, dünya fırlanır... Necə dönür bu dövran, necə dönür bu gərdiş, Tazılarm üstünə dovşanlar da gülərmiş. Dünya bina olandan hər şey dəyişilərmiş, Dəyişməsin neyləsin, axı, dünya fırlanır. əbədini dünyada mən əbədi sanmadım, Bir atəşə tutuşdum, min atəşə yanmadım, Bütlər gəldi və getdi, birinə inanmadım Niyə inanmalıyam, axı, dünya fırlanır. Fırlandıqca bu dünya, yox da dönüb var olur, Quruyan çeşmələrdən sular yenə car olur. Bu dünyanm xeyri də, şəri də təkrar olur, Niyə təkrar olmasın? Axı, dünya fırlanır. Min-min illər bu dünya beləcə fırlansa da, Bir yuvanın bülbülü min budağa qonsa da, Aylar, illər, fəsillər bir-birini dansa da, Dəyişməzdir əqidəm, çox da dünya fırlanır, Nə qədər istəyirsə, min o qədər fırlana, Qarşıma gah şər çıxa, gah xeyir dığırlana. Çərxi-fələk istəyir lap dolana tərsinə, əqidəmi heç nəyə dəyişmərəm mən yenə. 5 oktyabr, 1985. QORXU Mənim sol əlimdə yanıq yeri var, O mənə töhfədir körpəliyimdən. Odun odluğundan xəbərsiz vaxtlar əlimi manqalda yandırmışam mən. Mənə "cız" dedilər, Ancaq qorxmadım. əlimi yandırıb tanıdım odu. Mənim həyat ilə ilk tanışlığım əlimi yandıran oddan başladı... Oxşadı gözümü hələ uşaqkən Ocağın al-əlvan alovu, közü Dünyaya gələli, bilmirəm nədən Nəyə vurulduqsa, yandırdı bizi... Mən oddan qorxmadım yanana qədər; Mən qorxu bilmədim qanana qədər. Elə ki, yandım, Odla oynamaqdan qorxdum, dayandım. Başlandı qorxu- Başlandı ehtiyat- Başlandı həyat... 1966, Şəki Əvvəlki səhifə   Yuxarı