MİLLƏTİM Niyə bu günə düşdün Ay mənim məmləkətim? Özümə düşmən olub Aşıb-daşan sərvətim. Bir vaxt sən də xan idin, Vaxta hökmüran idin, Dövlətlər quran idin, İndi sənə nə nə oldu A qullaşan millətim? Daşından da zər bitər, Yeddi arxana yetər. Dilənçidən beşbetər Yoxsullaşan millətim. Namusuyla, arıyla, Keçdiyi yollarıyla, Böyük oğullarıyla Oğullaşan millətim. Savaş hünərləriylə, Qəhrəman ərləriylə, Böyük zəfərləriylə Nağıllaşan millətim. Dəmir qıran dişiylə, İgidlik vərdişiylə, Öz şanlı keçmişiylə "Sağollaşan" millətim. Bu xalqın öz övladı Öz-özünü ovladı. Səbrini buxovladı Səbri daşan millətim. Necə dözdün bir belə Müsibətə, müşkülə? Çəkdiyi sitəm ilə A yollaşan millətim? Nə gündəsən, nə gündə? Qor qalmayıb külündə. Qeyrətsizlər əlində Bu gün çaşan millətim. İstəyirəm çaşmaya, Dərdiylə yollaşmaya, Bir daha qullaşmaya Xan oğlu, xan millətim. May, 1998 GÖRMÜR, GÖRÜR O, namaz üstündə əl açıb göyə Allaha üz tutub, "Ya rəbbim", - deyə Onun duasına qarısır ahı O, bu dəm elə bil görür Allahı, Gözə görünməzdir onun pənahı Köməkcün əlini açmaz bir kəsə. Necə gorə bilər, axı, Allahı Allah, o mömünün ürəyindəsə? Görmür Allahını namaz qılanlar Allahsa, onları görür bu anlar. İyul, 1998. YARƏB Rəhm eylə özün sən mənim övladıma, yarəb, Rəhm eylə mənim naləmə, fəryadıma, yarəb. Məhrum eləmə sən onu dünya işığından, Sənsən pənahım, sən yetiş imdadıma, yarəb. Səndən umuram, ummuşam hər dərdimə çarə, Bu xisləti mən borcluyam öz zatıma, yarəb. Şükr eyləmişəm mən ki, qədər-qismətə daim. Döndərmə qədər-qisməti cəlladıma, yarəb. Xoşbəxt qulunun Bəxtiyar adlanması səndən, Uyğun elə sən taleyimi adıma, yarəb. Rəhm eylə, özün sən mənim övladıma, yarəb, Rəhm eylə mənim naləmə, fəryadıma, yarəb. 20 noyabr, 1998. CƏLALƏDDIN MÖVLANAYA BƏNZƏTMƏLƏR Mən yoxam, adicə bir adam, Allah, Sənə catmaq üçün fəryadam, Allah. Qul azad olanda şad olmalıdır Qulun olduğuma mən şadam, Allah. Dövr eylədikcə gizlicə axşam-səhər zaman, Minlərlə aşikarları pünhan edər zaman. Eşqində sağ qalanlar ölür, ölmədən qabaq Eşqimdə ölmüşəm, diri qalmaqçün hər zaman. 1998. NƏFSİMİZ Bizdə bu soyaq qanları neylərdin ilahi ? M. Ə. Sabir Qacqının payına göz dikən alçaq, Sənə hansı haqla mən insan deyim? Millətin qanını soran qurumsaq, Mən sənin adına soxulcan deyim. Bəs hanı insanlıq, bəs hanı vicdan? Tamah insanlıqdan qabağa düsdü? Bəlkə də bu dövran dolandıgından Qibləmiz gah sola, gab sağa düsdü. Bu, sənin xalqına ürəyi yanan Özgə bir millətin verdiyi paydı. Ey öz millətinə yaddan yad olan, Paya göz dikincə gözün çıxaydı. Xalqının dərdinə özgələr qədər Yanmadın, bəs bunu niyə qanmadın? Yetim qismətini yeyib sərasər O şisən qarnından heç utanmadın. Biz necə məxluquq, anlamıram mən Nəfsimiz ağırmıs qeyrətimizdən. İyul. 1998. Əvvəlki səhifə   Yuxarı   Sonrakı səhifə