MƏNDƏN XƏBƏRSİZ Ömrün fəsilləri tez başa gəldi Yayı bəhərlidir, qışı bəhərsiz. Bir vaxt ayıldım ki, heydən düşmüşəm İllər öz atını çapdı yəhərsiz. Amal olan yerə baş qoyan illər Toran gözlərimə yaş qoyan illər Ey yaşım üstünə yaş qoyan illər, Hara qaçırsınız məndən xəbərsiz? Ey ömür! Görünür artıq sahilin Əlin qısaldıqca uzanar dilin. Ömurdən verdiyim yetmiş üç ilin Zəhəri yetərli, balı yetərsiz. Öz çiyin yüküdür hər kəsin yaşı Dərdi-sirdasıdır, fıkri-yoldaşı Dönüb xislətimə qəhər, göz yaşı. Sevinc də, kədər də ötmür qəhərsiz. Fikirlər selində axandan bəri Ayıra bildimmi xeyirdən şəri? Tökülmüş ömrümün yarpaq illəri Bağçası viranə, bağı çəpərsiz. Könlil o könüldür qoca yaşımda Fikirlər qaynaşır yenə başımda Yenə hücumdayam söz savaşmda Sözüm təpərlidir, özüm təpərsiz. Avqust, 1998, Şəki. YAZIQ VƏTƏN Bir ananın övladıyıq biz hamımız Bizi biri-birimizdən ayrı saldı Məqsədimiz, məramımız. Beynimizdə tağ atınca Fikirlərin neçə rəngli göy qurşağı Meydan açdı cəbhələrin solu, saği. Kölgələndi, üstələndi Qan birliyi, can birliyi, din birliyi. Cilalandı fikir, şüur, yön birliyi. Hardan çıxdı qarşımıza qara pişik? Bu gün biri-birimizə Qatı düşmən kəsilmişik. Bu gün vahid anamızı hərə çəkir bir tərəfə. Kinimizi, eşqimizi tuşlamırıq bir hədəfə. Olan olub, torba dolub Əsl düşmən unudulub. Amma biri-birimizlə didişirik. Söküb köhnə palan içi, gor eşirik. Ömrüm boyu istəmişəm fikirlərin min rəngini- Duyğuların çələngini. Amma bu gün düşünürəm: Bu fikirlər toqquşması Vətənimin xeyrinəmi? Yox! Savaşlar qarşısına Sipər etmək istəyirəm öz sinəmi! Bizim biri-birimizə kinimizdən Bulanıbdır dağlardakı sərçeşmələr. Anlamıram bu məqamda Gərəkmidir bir bu qədər çəkişmələr? Sən də övlad, mən də övlad, Sən də insan, mən də insan Doğulmuşuq bir anadan, Qanda birik, canda birik Anaraızın xatirinə Bəs niyə biz bir məxrəcə gələmmirik? Atam oğlu, niyə qardaş bağındakı Gülü deyil, kolu gördün? Öz gözündə tiri deyil, Qardaşının gözündəki qılı gördün? İş gücümüz didişməkmi? Leş üstündə didişərlər... Vətən leşmi? Bölünməmiş nəyimiz var? O Vətəndir! O, həm səndir, o həm məndir. Necə bölək məni, səni? Necə bölək bu Vətəni? Yarı mənim, yarı sənin? O, meyvəli bir ağacdır Adı mənim, barı sənin? Razısanmı bu bölgüyə? Razısansa, gəl, barışaq. Qarğa kimi leş üstünə gəl, darışaq. Utanıram bu sözümdən Əfv et məni, yazıq Vətən, yazıq Vətən! Fəryad çəkən bu ananı düşünən yox! Öz dərdinin atəşinə Qalananı düşünən yox! Нəг ikisi "mənəm" - deyir İqtidara yetişməkdən Ayrı bir şey düşünməyir- Coşan qəlblər, qızan başlar. Hakimiyyət davasıdır bu savaşlar. Vətənçin gün ağlamayır Nə o tərəf, nə bu tərəf. Bu Vətəni Dədəsindən ona qalan əmlak sayır Həm o tərəf, həm bu tərəf. Hər biri öz peşəsində Namus ilə çalışanlar Bu Vətənin dərdi ilə alışanlar İkisinin arasında Qalıb ancaq yana-yana Müfxalifdir həm o yana, həm bu yana. Mart, 1998. İNTİHAR (Yetim qalmış balalarını dolan- dıra bilmədiyindən intihar edən Qətibə xanımın xatirəsinə) Səndən çörək uman körpələrinin Üzünə baxmaqdan utandın yəqin. Sən atıb özünü beşinci qatdan Keçdin xəcalətlə keçən həyatdan. Körpə balalara düsündünmü sən Kim arxa duracaq sənin yerinə? Özü də yetimkən bu badbəxt Vətən Sahib çıxacaqmı körpələrinə? Yazdım əlim yandı, yazmadım dilim, İndi ən baha şey namus, ar imis. Amma bu ölkədə ən ucuz ölüm Həyata tüpürən intihar imiş. Ölən ölümünü ölümdən görür Bu həyat işgəncə, bu həyat zülüm. Xalqın sinəsində zaman xıs sürür. İndi adamları öldürmür ölüm İndi adamları həyat öldürür. 1998. QÜRBƏT-VƏTƏN Anamız birdirsə Vətən də birdir Nə ana, nə Vətən iki olammaz. Qürbətdə tapdığın xeyir də şərdir Qəlbin bu xeyirdən isıqlanammaz. Qürbətin xeyrinə ay aldanan kəs, Vətənin şərinə kim ortaq olsun? Vətəni özünə qürbət sanan kəs Sənin anan ölüb, başın sağ olsun! Hamı həşirdədir güzəranıyla Ceyran belindədir bir loxma əppək. Ana yaralıysa, oğul qanıyla Onun yaraları yuyulsun gərək. Yediyim, içdiyim dərddi, qəmdisə Neyləmək? Bu ocaq, bu yurd mənimdir. Göz yaşım axan yer qürbətimdisə, Qanım axan yerlər, öz Vətənimdir. Harda olursan ol, qəlbin fəhmi var Səni torpaq çəkər, səni qan çəkər. Qürbətdə Vətənçin gözü yaşlılar Vətənin naminə canmdan keçər. Avqust, 1998. TƏNHA MƏZAR 1918-ci ildə erməni basqınına məruz qalmış Azərbaycana köməyə gələn türk ordusunun zabiti şücaətlə döyüsmüş, Şamaxı ətrafında erməni gülləsinə tuş gəlmişdir. 0, öz, arzusu ilə yaralandığı yerdə də dəfn olunmuşdur. Yolun kənarında tənha bir məzar Üstündə nə adı, nə soyadı var. Ey yolçu, masını əylə bu yerdə Soruş kimdir yatan tənha qəbirdə? O, bir türk zabiti, qəhrəman, mətin! Doğma qardaşına yardıma gəldi. Qırğına tutulan millətimizin Haqlı savaşına yardıma gəldi. Uzaqdan hay verib sənin səsinə, Gəldi, qayıtmadı öz ölkəsinə. Düşmən səflərini o, soldan sağa Biçib dəstəsiylə cəbhəni yardı. Torpağın yolunda düşüb torpağa Sənin torpağını sənə qaytardı. Özü qoruduğu, həm can verdiyi Yolun kənarında dəfn edildi o. Uğrunda canını qurban verdiyi Torpağı özünə vətən bildi o. Yolçu, masınını bu yerdə əylə O məzar önündə sən təzim eylə. Səcdə qıl, dua ver onun ruhuna Ayaq basdığın yer borcludur ona. İyul, 1998 Əvvəlki səhifə   Yuxarı   Sonrakı səhifə