GÜMAN QALIB ALLAHA Talan olmuş bir zaman ürəklərdə bəslənən, Ümid ilə süslənən O arzular, o kamlar. Körpülərin üstündən indi sel sular keçir, Altındansa, adamlar. İndi yalan and olub Hər şey tərs-avand olub. Yayın oğlan çağında Buludlar yaman dolub. Hamı düz yoldan qaçıb, əyri yola işləyir Saatın əqrəbləri soldan sağa işləmir, Sağdan sola işləyir. Bu qaranlıq gecənin hələ sonu görünmür Səhər dönür axşama, gecə səhərə dönmür. Gündüzləri alışıb, gecələri sönmüşük Biz ağılla hiss edib, ürəklə düşünmüşük. Özümüzə qayıdır atdığımız oxumuz "Toxam" - deyir acımız, "acam" - deyir toxumuz. Alçalmağı heç kəsin toxunmur vüqarına Qol götürüb oynayır bu millət ac qarına. Bir-birinə uyuşmur sozümüzlə içimiz Toyda ağı söyləyib, yasda gülüsürük biz. "Xoşbəxtəm" deyənlərə dilənçi qaçqınımız Çadırından hay verir. Ona bu "xoşbəxtliyi" bəxş eləyən kəslərə Öz ömründən pay verir. Nə gerimiz bəllidir, nə irəlimiz bizim Əlirnizin yerinə işləyir səhər, axşam Yalnız dilimiz bizim. Nə arxada, nə öndə məlum bir yerimiz yox Hara getdiyimizdən vallah, xəbərimiz yox. Biz bir şeyi bilmədik: Hər əsrin öz damarı, hər günün öz rüzgarı! Bu günün qıfılına düşə bilməz, dünənin Pas bağlamış açarı. Ürək qalıb o tayda, güman qalıb bu tayda Bir işıq istəyirik iynənin ucu boyda. Ümidə də güman yox, ümid gümandan baha Üzlər göyə tikilmiş, güman qalıb Allaha. 1 iyul, 1998 YUXULUYAM, YUXULU Boşalıram, dolmuram Çaşdırmışam sağ-solu. Axtarıram bulmuram Allaha gedən yolu. Necə çatım mən ona? Şeytan girir min dona. Dag atır haqq yoluna Azır Allahın qulu. Özüm özümə qənim İçimdədir düşmənim. Yolumu kəsmiş mənim Bağ çəpəri, dağ kolu. Hər bütə ram olmuram, Dönüb səcdə qılmıram. Daş dəyir, ayılmıram Yuxuluyam, yuxulu. Avqust, 1998 BAYRAQ Torpağım üstünə kölgələr salan Mənim varlığımın cilası-bayraq. Zəfərdən doğulmuş Göytürkdən qalan Qurdbaşlı  bayrağın balası bayraq. Üçrəngli bayrağın kölgəsində mən Qaraca torpağı vətən görmüşəm. Zəfər güllərini dövri-qədimdən Bayraq işığında bitən görmüşəm. Bayraq mənliyimdir, bayraq kimliyim, Bayraq-öz yurduma öz hakimliyim. Harda əcdadımın ayaq izi var, Bu zəfər bayrağım orda dikəlsin. Keçdiyi yerlərdə dağlar, yamaclar Onun hüzuruna salama gəlsin. Tarixdən qədimdir, zamandan qoca Mənim bayrağıma sancılan hilal. Aləmə nur saçdı tarix boyunca Məbədlər başma tac olan hilal. Daim ucalasan! Savas günündə Əsgər silahıyla səni tən görüm. Yalnız zəfər çalmış şəhid önündə Səni alqış üçün əyilən görüm. Aprel, 1998 QƏRİBƏ DEYİLMİ? Qəribə dünyadır, bəzən baş yarır Ayağın dəstəyi taxta çəliklər. Bəzən qul sahibi qula yalvarır Dünyanı fırladır qəribəliklər. - Dünya çalxalanır yenə dəniz tək. - Bu böyük dünyanın dərdini çəkmək Bizəmi qalıbdır? - Vallah, nə deyim? Sənə yox, mənəsə qalıb, neyləyim? Qəribə deyilmi? Sən sirr, mən də sirr. Bu sirri bilmirik necə çözməli? Kimi övladının dərdini çəkmir, Kimi də xalqının dərdindən dəli! Torpaq əldən getdi, ölkə talandı, Sənin nə vecinə, günün ağ olsun. Səninçün dünyada hər şey yalandı Təki damağın çağ, canın sağ olsun. Bu boyda millətin ağır günündə Qaşını çatmaq da sənə əzabdır. Qardaşın döyülsə gözün önündə Deyərsən, nə hay-küy, nə şaphaşapdır? Ayıra bilirsən xeyirdən şəri, Mənfəət meydanı səninçin gendir. Nə Vətən, nə millət? Səndən ötəri Harda xeyrin varsa, ora vətəndir. Xalqın naləsinə qulaqların kar, Millətin içində millətə yadsan. Dərddən başımıza yağdı yağışlar, Səni islatmadı, dərddən azadsan. Bir qırıq dəymədi xeyrin özgəyə Quru ağacdan da meyvə dərmisən. Xeyrinin gözüylə baxdın hər şeyə Dünyanı cibinə yerləşdirmisən. Qışın çovğunu da sənə yaz gəlir Əgər mənfəətin var isə bundan. Xeyrindən özgə şey sənə vız gəlir Araz açığından, Kür topuğundan. Heç demə, dünyada dünyada kənar Zamanın çölündə yaşayan da var... Oktyabr, 1998. NÖQSANDAN DA BETƏRMİŞ Öz-özümü mənəm çəkən çarmıxa, Nə biləydim, hökmü verən qədərmiş. Öz içimdə hakim ilə vəkilin Gecə-gündüz çəkişməsi hədərmiş. Çox düşündüm: nədir qəsdim, niyyətim? Hara çəkir görən məni fıtrətim? Bu dünyadan mənim payım, qismətim Sevincimdən oğurlanan kədərmiş. Mən baxmadım nə yada, nə həmdəmə, Nöqsanımı faş elədim aləmə. Hey danladım öz-özümü... heç demə, Mərdliyim də etirafa qədərmiş... Vicdanımdan sordum: nədir etiraf? Cavab verdi: bir tövbədir etiraf. İndi bildim, əməlsiz bir etiraf Günah kimi nöqsandan da betərmis. 31 dekabr, 1998 Əvvəlki səhifə   Yuxarı   Sonrakı səhifə